Gepubliceerd op 23-03-2020

Echoes

Vanavond stond Echoes op het programma. Nu dat niet doorgaat, deel ik in de trant van Echoes, graag iets muzikaals.

Een liedje dat ik tegenwoordig veel luister en volop meezing is BrokEn van de nieuwe plaat van Coldplay. Een onvervalste gospel die je in de 18e eeuw zo boven de plantages uit zou kunnen horen stijgen. De vraag of Jezus zijn licht wil laten schijnen, doortrekt als refrein de uitzichtloosheid die in de coupletten wordt bezongen.

Een zin die mij erg aanspreekt is: ‘Then I know that in the darkness I’m alright’. Die gaat diep. Normaal gesproken hoef je maar een lamp aan te zetten en het donker is verdwenen. Maar in dit lied vind ik het heel treffend dat het donker aan blijft. En daar waar het donker is, gebeurt iets hoopgevends.

Nu Corona om ons heen slaat, is het donker voor heel veel mensen de realiteit van de dag. Ik denk aan de vluchtelingen in kampen, aan kinderen en jongeren die thuis niet veilig zijn, ouderen die in eenzaamheid aan het sterven zijn of mensen die hun geliefden niet naar het graf kunnen brengen. Maar ook het missen van vrienden en familie, kan heel donker voelen. Ik vind het een bemoedigende gedachte dat Jezus naar ons toe wil komen en in het donker naast ons wil gaan zitten. Midden in de realiteit. Dat kan ons er doorheen trekken. Net als het refrein van BrokEn. Wat dat concreet betekent, weet ik niet zo goed. Daar denk ik graag over na. Maar ik zie dwars door the social distance heen, dat mensen zich meer verbonden kunnen voelen dan ooit. Voor mij is dat net zoiets als licht in het donker.

Quintijn Tempelman